در حال بارگذاری… / Loading…

واقعیت وحشتناک شهر

در عجیب‌ترین کشور دنیا زنده‌گی می‌کنم. آن‌قدر عجیب که حتا از نوشتن در موردش عاجزم. بعضی اتفاقات آن‌قدر عجیبند که آدم را از دنیا، زنده‌گی، کشور و گاهی حتا از خودش خسته و دل‌گیر می‌کنند. آن‌قدر دل‌گیر که حتا نمی‌توانم بیانش کنم. وقتی از خانه بیرون می‌روم، مدام این فکرها آزارم می‌دهند که آیا می‌توانم دوباره به خانه برگردم؟ آیا طالبان مرا با خودشان خواهند برد؟ آیا دزدی مرا زخمی می‌کند یا به قتل می‌رساند؟ آیا انتحاری‌ای رتبه شهادت را به من می‌دهد؟ با هزاران وحشت و نگرانی، با کوله‌باری از ترس و دلهره، قدم در خیابان‌های این شهر غریب می‌گذارم.

این افکار گاهی ناامیدم می‌کنند و گاهی انرژی می‌دهند. مثلاً، بزرگ‌ترین ترسی که امروز من و مادرم را درگیر کرد، از این قرار بود: پدربزرگم مریض و در شفاخانه بستری است. امروز برایش غذا می‌بردیم. وقتی از خانه بیرون آمدم، حس خوبی نداشتم، دلم شور می‌زد. اما بی‌خیال این دل‌شوره، به همراه مادرم راهی شفاخانه شدیم. در سرک عمومی سوار یک کاستر شدیم. همه نگران بودند که مبادا در ظرف غذای ما مواد منفجره باشد. چند نفر از کاستر پیاده شدند. شاید به مقصدشان رسیده بودند، شاید هم نه.

بالاخره به شفاخانه رسیدیم؛ اما اجازه بردن ظرف غذا به داخل را ندادند. ما وارد شدیم؛ ولی ظرف غذا پیش نگهبان ماند. از بخش معلومات پرسیدیم که اتاق پدرکلان کجاست؟ آدرس را دادند و گفتند: «مستقیم بروید، اتاق VIP، سمت چپ است.» از اتاق خبر نداشتیم، چون پدربزرگم را شب قبل به شفاخانه آورده بودند. دروازه اتاق‌ها را یکی‌یکی زدم و داخل شدم. به پدربزرگ و مادربزرگم، پدرم و پسر کاکایم سلام کردم. جریان نگذاشتن ظرف غذا را تعریف کردم و پدرم به پسر کاکایم زنگ زد و ماجرا را گفت. کمی بعد، یکی از داکترها با ظرف غذا به شفاخانه آمد. ظرف را گرفتیم و سریع شفاخانه را ترک کردیم.

هوا تاریک شده بود. سوار موتر شدیم و در مسیری که ما را به خانه می‌رساند پیاده شدیم. همه به سمت خانه‌های‌شان می‌رفتند. درست در چهارراهی سرک عمومی بودیم که از داخل یک موتر سیاه‌رنگ، مردی که ریش دراز داشت و به ‌نظرم از مردم پشتون بود به من و مادرم گفت: «بیایید، من شما را تا خانه‌تان می‌رسانم.» بی‌توجه به حرفش، به راه‌مان ادامه دادیم. چند قدمی از چهارراه دور شدیم؛ اما مرد همچنان با موتر دنبال ما می‌آمد.

آهسته‌آهسته به مسجد همان سرک نزدیک می‌شدیم که مرد با چاقو به ما اشاره کرد و گفت: «بیایید، من آدم بشردوستی هستم، شما را تا خانه‌تان می‌رسانم.» با دیدن چاقو، وحشت‌زده شدم. تمام وجودم شروع به لرزیدن کرد. در دلم دعا می‌کردم و صلوات می‌فرستادم. چند دقیقه‌ای داخل مسجد رفتیم و نشستیم. هر بار که به برادر بزرگم زنگ می‌زدم و جواب نمی‌داد، عصبانی‌تر می‌شدم. با خودم می‌گفتم: «امروز به تو نیاز داریم، اما نیستی و حتا به تلفن‌های‌مان هم جواب نمی‌دهی!»

مردی از سرک داخل مسجد آمد. از او پرسیدیم: «آیا موتر سیاه‌رنگ آن جاست؟» مرد گفت: «بلی». از ترس زیاد، کنترل خودم را از دست داده بودم. بالاخره منتظر ماندیم. نمی‌توانستیم تا صبح در مسجد بمانیم، باید به خانه می‌رفتیم. از مرد مسن‌تر درخواست کمک کردیم و گفتیم: «ما را تا ایستگاه موتر برسانید.» مرد سرش را تکان داد و گفت: «درست است مادر جان!» ما را تا ایستگاه موتر رساند. در موتر نشسته بودم؛ اما جسمم آن جا نبود. آن روزهایی را مرور می‌کردم که زنان این‌گونه زجر می‌کشند، حتا در اولِ شام هم نمی‌توانند از خانه بیرون روند.

فقط به این فکر می‌کردم که آزادی زن در افغانستان یعنی همین! این حقیقت و واقعیت یک زن در جامعه افغانستان است. حتا نمی‌توانیم به عیادت دوستان یا عزیزان‌مان برویم. زن‌ها با هزاران ترس و دلهره از خانه بیرون می‌روند. همه می‌گویند حقوق زن! آیا این حق و حقوق زن است؟ همه می‌گویند زن آزاد آفریده شده! آیا این همان آزادی است؟ آیا من آزاد آفریده شده‌ام؟ آزادی من به‌عنوان یک دختر در این جامعه، این‌گونه است؟

با این افکار به خانه رسیدم؛ ولی صحنه وحشت‌ناکی بود. این حادثه آن‌قدر روی روانم تاثیر گذاشت که تصمیم گرفتم بعد از آن دیگر اصلاً بعد از ساعت پنج عصر از خانه بیرون نروم.