شانزده سال زندهگی در سایه تبعیض
در هوای سردی که همه جا را بیروح کرده بود، در گوشهای تنها نشسته بود. برف دانهدانه همه جا را پوشانیده بود و او تنها به این فکر میکرد که چرا اینگونه زندهگی میکند. دستهایش کبود شده و رنگ قرمز داشت و هزاران افسوس در دلش بود. با آنکه تنها بود، در دلش میپرسید: «چه زمانی از این زندان آزاد خواهم شد؟» پرندهگان در هوای سرد گاهی پنهان میشدند، اما او در بیرون به سرنوشت قیرگون خود فکر میکرد، سرنوشتی که او سزاوارش نبود. حتا برفهای زیر پاهایش نیز از وضعیتی که داشت، به تنگ آمده بودند. اشکهای او در میان برفها از درد گم شده بود. جامهای که بر تن داشت، خیلی سبک بود و دوام آوردن در آن، بیانگر مرگ بر دوش گرفتن بود.
هر بار که صدای مادرش به گوشش میرسید، شدت اشکهایش بیشتر میشد و در ذهنش همه دردهایی که در این زمستان متحمل شده بود، مرور میشد. مادرش میگفت: «کاش دختر نمیداشتم، خدا رحم کند کسی پیدا شود تو را به شوهر بدهم تا از دست تو خلاص شوم.» چنان نالهای میکرد که افرادی که از کوچه عبور میکردند، با یکدیگر پچپچ میکردند: «چگونه زن یا مادری است که رحم بر این دختر ندارد؟ در این هوای سرد و برفی در کوچه است، دست و صورت سردش را ببین، حتماً مریض میشود.» همه از کنار او رد میشدند، اما نگاههای مردم بیشتر آزاردهنده بود.
شنیدن آن همه گپ، درد او را التیام نمیکرد و فقط زخم عمیقتری بر دلش جا میگذاشت. آن روز بهخاطر اتو نکردن لباس برادرش، مادرش او را مجازات کرد. او در خانوادهای زندهگی میکند که پر از تبعیض است. حتا گاهی بهخاطر آماده نکردن صبحانه شکنجه میشود. به دلیل اینکه صبحانه از وقت معمول دیرتر آماده شده بود، برادرش با فنجان چایی که در دست داشت، به صورتش میزد. او از این وضعیت خیلی خسته شده بود، اما کاری نمیتوانست بکند و با این شرایط هر بار کنار میآمد.
این دختر، روز اول نبود که این شرایط را متحمل میشد. روزهای پیدرپی تا اذان شام در بیرون در هوای دود مینشست. صبح را با هزاران امید آغاز میکرد، اما از پایان روز خبر نداشت. با آنکه همه مسوولیتها و کارهای خانه بر دوش او بود، در جلب محبت مادر و دیگر اعضای خانواده ناکام بود.
این غصهها آنقدر او را ضعیف کرده بود که امیدش به بهار دوباره را از دست داده بود. بهار سال جدید از راه رسید، بهاری که راهش را روشن کرد. او برای التیام آن همه زخم و دور بودن از خانه و دردسرها در یکی از آرایشگاههای نزدیک خانه شاگرد شد. همینطور با زمان در حال رشد بود که بهیکبارهگی رژیم طالبان تمام آرایشگاههای کشور را بست. با آنکه بزرگ شده بود، اما غمهای کودکی و شکنجه روح او را هر روز آزار میداد. او شکنجههای زیادی را متحمل شده بود.
دختر بودن در جامعه افغانستان، جرأت و اراده میخواهد. این فقط نمونهای از زندهگی یک دختر است. شاید افغانستان یکی از کشورهای جهان سوم باشد، اما ما باید هر روز به سوی ترقی و پیشرفت حرکت کنیم. اگر کشور ما فقط از لحاظ رتبه جایگاه بلندی داشته باشد، ولی در پشت پرده هیچ پیشرفتی نداشته باشیم، تغییر مثبت و موثری نخواهیم داشت. اگر در خانهها تبعیض وجود داشته باشد، روح اعضای خانواده را بیشتر از همه آزار میدهد. این روایت دختری است که بیشتر از شانزده سال تبعیض را متحمل شده است. او میخواهد که بعد از این هیچگونه تبعیضی در خانهها بین دختر و پسر در خانواده وجود نداشته باشد. ما نسلی هستیم که دنیای صلحآمیز میخواهیم و در تلاشیم که آن را عملی کنیم. برای داشتن دنیای صلحآمیز، این وظیفه تکتک ماست که این تبعیض را نه تنها از خانههای خود، بلکه از همه کشورمان ریشهکن کنیم. شاید این ذهنیت از قدیم در ذهن و عمل ما ریشه کرده و تغییر دشوار باشد، اما باید آغاز کرد.