مریم امیری؛ دختری که با قلمش فریاد میزند
مریم امیری، شانزدهساله، دختری است که زندهگیاش در سایه جنگ و ظلمت شکل گرفته است. او در کشوری زندهگی میکند که صلح، رویایی دستنیافتنی شده است. اما او در قلب هر رنج، به دنبال امید میگردد و با قلمش، صدای خود و تمام دخترانی را که در سکوت به ستم کشیده میشوند، فریاد میزند. روایت مریم، روایت دختری است که در افغانستان، در میان تلخیها و سختیها، به دنبال طعم شیرین صلح میگردد. او عضو گروه «آزادی» است؛ گروهی که در بازی صلح، با هم تلاش میکنند تا طعم صلح و آرامش برای لحظهای کوتاه، در این کشور جنگزده بچشند.
مریم در بازی صلح، به همراه دوستانش، قدم در مسیری میگذارد که با هزاران ترس و دلهره همراه است. آنها از خانه بیرون میروند و در جهانی که با وحشت و ناامنی پوشیده شده، برای صلح تلاش میکنند. او میگوید: «شاید به نظر ما در آن زمان ترس و دلهره باشد، ولی همه آن انرژی و قوت است.»
اما قصه مریم فقط به بازی صلح ختم نمیشود. مریم در سنین نوجوانی، شاهد سقوط دولت و ظهور طالبان بود. زندهگیاش در یک چشم به هم زدن دگرگون شد. رویای صلح و آزادیاش در میان خاکستر جنگ مدفون شد؛ اما مریم تسلیم نشد. او در این شرایط سخت، مبارزه اصلیاش برای رسیدن به رویاهایش را آغاز کرد.
مریم در مورد آن دوره سخت میگوید: «صنف نهم مکتب بودم که طالبان آمدند و زندهگیام عوض شد. مبارزه اصلی برای رسیدن به رویاهایم از آن زمان شروع شد و تا زمانی ادامه خواهد داشت که به رویاهایم برسم.»
در این مسیر پر فراز و نشیب، مریم رنجهای بسیاری را تحمل کرد. او با تمام وجود از امید و عشق به زندهگی دست نکشید و با شجاعت و پشتکار به راهش ادامه داد: «در جریان این مبارزه من خیلی مشکلات را سپری کردم و خواهم نمود. در این مبارزه من چهار بهترین دوست و همدمم را ازدست دادم. چهار تا رویا و چهار برنامه و خوشیام را از من گرفتند و من رویاهای آنها را زنده نگه خواهم داشت و برای رسیدن به آن تلاش بیشتر از قبل میکنم.» با وجود از دست دادن دوستان و رویاهایش، تسلیم نشد. او هنوز هم به دنبال تحقق رویاهای خود و دوستانش است. او میگوید: «در این مبارزه خیلی زیاد قربانی خواهم داد، خیلی زیاد هزینه خواهم پرداخت، ولی متوقف نخواهم شد.»
مریم در این مسیر، محدودیتهای بسیاری را تجربه میکند؛ اما با روحیه مقاوم و قویاش، مصمم است که بر همه آنها غلبه کند. او میگوید: «حالا خیلی محدودیت دارم، ولی از بین اینهمه عبور خواهم نمود.» اما او تنها نیست. او صدای تمام دخترانی را که در سکوت به ستم کشیده میشوند، فریاد میزند. او به همه جهانیان میگوید: «طالبان قانون خود را برای همه جهان اعلان کردند که زن و دختر نمیتوانند صحبت کنند، حتا نباید صدای پاهایشان در زمان قدم گذاشتن شنیده شود. حق اولیه را از ما گرفتند و ما سکوت کردیم، ولی حالا من برای همه شما نهتنها بلکه برای همه جهان میگویم که حق نوشتن را از من گرفته نمیتوانید.»
مریم با قلمش، حقوق از دست رفته زنان و دختران را فریاد میزند. او میگوید: «من یعنی ما با نوشتن صدا بلند میکنیم. حرفهایی که نمیتوانیم با صدای بلند به همه بگوییم را توسط نوشتن برای همه جهان ابراز میکنیم.»
او از کوچکترین رویای خود میگوید: «پدر و مادرم بیسواد هستند و نمیتوانند حروف الفبا را بنویسند و بخوانند. برای خواندن و نوشتن محتاج هستند. میخواهم پدر و مادرم از این محتاجی بیرون بیایند. من پدر و مادرم را حروف الفبا یاد میدهم.»
مریم با اراده قوی، تصمیم گرفته است که جامعه خود را باسواد سازد. او میخواهد پدر و مادر خود و دیگر افراد جامعهاش از بند بیسوادی رها شوند. او میگوید: «از خانواده خود، از پدر و مادر خودم شروع کردم. جامعهام را باسواد میکنم. از هر خانه مکتب میسازم. آنها مادر و پدرم را در زمانش نگذاشتند سواد یاد بگیرند، ولی حالا یاد میگیرند.» مریم باسواد شدن پدر و مادر خود و دیگر افراد جامعهاش را آرزو میکند. او میخواهد تمام مردم جامعهاش به حقوق خود آگاه شوند و برای آیندهای بهتر تلاش کنند.
قصه مریم، قصه دختری است که در میان سختیها و رنجها، به دنبال امید میگردد. او به ما یاد میدهد که هرگز امید را از دست ندهیم و برای حقوق خود و آیندهای بهتر تلاش کنیم.