نامهای به معلمم، کسی که مسیر مبارزه را نشانم داد
معلم عزیزم سلام!
آرزو دارم که جادههای زندهگیتان صاف و بیخطر باشد. امروز بعد از مدتها برایتان نامهای مینویسم که نمیدانم با خواندنش چقدر حس راحتی و شادمانی میکنید. در قدم نخست از صمیم قلب روز معلم را برایتان تبریک عرض میکنم. امسال تنها تحفهای که میتوانم برای شما هدیه کنم همین کلمات است.
سه سال پیش ما میخواستیم این روز را جشن بگیریم. هر روز پول پسانداز میکردیم، اما حکومت تغییر کرد و حال نه جشنی ماند و نه مکتبی برای ما. امسال دلم خیلی میخواهد دوباره بروم و همه همکلاسیهایم را جمع کنم تا روز معلم را جشن بگیریم، ولی از این خواسته تنها حسرتش به دلم میماند. میدانید که در شرایطی نیستیم که روز معلم را جشن بگیریم، زیرا طالبان گفتهاند که این روز برای غربیهاست و حرام است. همچنین دیگر کسی از همصنفیهایم باقی نمانده تا با آنها جمع شویم. برخی مهاجر و پناهنده هستند و برخی دیگر تن به ازدواج دادهاند.
تک و تنها در این دنیا ماندهام؛ گاهی شکسته، ناراحت و ناامید، گلویم را بغض میگیرد. فقط به یاد حرف شما میافتم که گفته بودید: «مریم دختری است که هرگز نباید تسلیم شود، نباید شکست را بپذیرد. بگذار جامعه تلخترین و وحشتناکترین حادثه را در پی داشته باشد. تو باید آنقدر قوی باشی که از میان بیعدالتی، صدای عدالت بلند کنی و از میان هزاران و میلیونها رویا اولین رویای زنده باشی. کسی باشی که نه تنها خودش بلکه همه را به سوی علم و دانش تشویق میکند. این همه توهین، تحقیر، شکنجه و بیعدالتی در برابر خودت و همسن و سالانت فقط همان شیشههای کوچک است که در زمان راه رفتن زیر پاهایت میشود، شاید زیاد درد داشته باشد، ولی از ادامه دادن دست برنمیداری.» این جملات آنقدر برایم انرژی میدهد که مرا علاقهمند مرور کتابهای مکتبم میکند و با خود میگویم این روزها میگذرد و روزهای روشن در پی داریم. هر صفحه کتاب بیانگر خاطرات شیرین دوران مکتب است.
حال و احوال خودم را برای شما بگویم. همیشه برایم میگفتید که مریم دو مورد اساسیترین عنصر در زندهگیات باشد: یکی نوشتن و دیگری تحصیل. امروز منی که برای شما مینویسم، شرایطش به مراد دلش نیست. اما در دل رویاهایی دارم که به آنها قول رسیدن دادهام.
شما میگفتید: «مریم، حل معادلات زندهگی سادهتر از معادلات ریاضی است، فقط نیاز به تفکر دارد و باید تبدیل به سوال کنی و در جستوجوی دریافت جواب باشی.» حالا هم شرایط را تبدیل به بزرگترین سوال کردهام. در این شرایط چگونه به رویاهایم برسم؟ کمکم دارم جواب درست این سوال را پیدا میکنم. باید درس بخوانم؛ شاید در مکتب، کورس و مراکز آموزشی نگذارند، ولی در خانه از دل و جان با خواهر کوچکترم درسم را میخوانم.
استاد عزیزم، لحظات شاد نصیب شما باشد. شاید امسال هم نتوانم روز معلم را جشن بگیرم، ولی وعده این را میدهم که خودم را به رویاهایم میرسانم تا روزی برایم بگویید: «آفرین مریم، باعث افتخار من هستی.»
این نامه را به مناسبت روز معلم نوشتم تا از زحمات بیدریغ و تلاشهای شبانهروزی شما تشکر و قدردانی کنم. شما نه تنها به ما علم و دانش آموختید، بلکه با رفتار و منش خود، درسهای بزرگی از زندهگی به ما دادید.
در طول سالها، شما به ما نشان دادید که چگونه با چالشها و مشکلات روبهرو شویم و از آنها بهعنوان فرصتهایی برای رشد و پیشرفت خود استفاده کنیم. شما به ما یاد دادید که چگونه با پشتکار و تلاش میتوان به اهداف بزرگ دست یافت و هیچ چیزی غیرممکن نیست اگر به آن ایمان داشته باشیم. یکی از بزرگترین درسهایی که از شما آموختیم، اهمیت اخلاق و ارزشهای انسانی است.
من در تمام این سه سال و این روزهای سیاه با یاد حرفهای شما جان دوباره میگیرم و آن حرفها نیرویی میشود برای ادامه دادن زندهگیام. شما با رفتار و منش خود به ما نشان دادید که چگونه میتوان یک انسان خوب و مفید برای جامعه بود. این ارزشها و اصولی که از شما آموختیم، همیشه در ذهن و قلب ما باقی خواهند ماند. شما به ما یاد دادید که چگونه تاب آوریم و در هیچ حالتی از اهداف خود پا پس نکشیم. تمام این درسها سرمشق زندهگی من است.
روز معلم مبارک!