در حال بارگذاری… / Loading…

برای دختران وطنم؛ «سکوت ما به معنای تسلیم و شکست نیست»

قلب کابل، مثل قلب هر مادر، همیشه در تب و تاب تپیده. تپش‌هایی که گاه با شادمانی رقص می‌کردند و گاه با غم به سکوت می‌خزیدند. اما در این روزها، در دل کابل، غم عمیق‌تر از همیشه رخنه کرده، سکوت ناگفته‌ای که جان به جان دختران این شهر می‌اندازد. سکوت از جنس وحشت و ناراحتی، از جنس امیدهای خاموش و رویاهایی که در غبار ممنوعیت‌ها پنهان شده‌اند. در این شهرِ زخم‌خورده، فرمآنانی امر به معروف مانند تیر آهنین به قلب رویاهای دختران کابل فرو رفته است. هر رویا، هر آرزو و هر آرزوی کوچک رها، با این قانون غبارآلود فرو می‌نشیند. قلب کابل که روزی مملو از طنین خنده دختران بود، حالا با سکوت حزن‌انگیز هراس آنان آلوده شده است. آنان نمی‌توانند با آزادی راه بروند. نمی‌توانند با دلِ آرام به آرزوهای‌شان فکر کنند. هر قدم، هر نگاه، هر خنده، ممنوع و خطرناک شده است. فرمآنانی ممنوعیت‌کننده‌ امر به معروف، مانند باد ناامیدکننده، هر نشاط و آرزویی را با خود می‌برد. در کوچه و بازار کابل، صدای دختران کم‌تر شنیده می‌شود. آنان در خانه‌های خود، در پشت درهای بسته و قفل شده، به سکوت پناه برده‌اند. اما این سکوت نیست، بلکه انفجار آه و ناله است که در دل آنان می‌غرد. سکوت آنان نیست، بلکه فریاد بسته در قلب کابل است که هیچ گوشی آن را نمی‌شنود.

زیر سقف خانه‌ها، آنان با چشم‌های اشک‌آلود به آرزوهای خود نگاه می‌کنند؛ آرزوهای تحصیل، کار، آزادی، هنر و خلاقیت. اما هر آرزو گاه و ناگاه با فرمآنانی امر به معروف به یخ بسته می‌شود.

قانون امر به معروف در شهر کابل، به دختران و رویاهای آنان تیر زده است. اما قلب کابل هنوز تپش دارد. هنوز رویا و امید در آن وجود دارد. دختران کابل زیر سقف خانه‌ها، در سکوت و غم، در انتظار روشنایی و آزادی هستند. آنان در سایه سرمای ناامیدی و ترس، به صدای درون خود گوش می‌دهند و به امید روزی که با آزادی و شادمانی قدم بر زمین می‌گذارند، زنده‌گی می‌کنند.

رویاها در سکوت کابل زنده هستند. دختران کابل در دل خود، رویاهای خود را به زبان سکوت می‌گویند. آنان با هر نگاه، با هر خاطره و با هر آرزو، به رویاهای خود و به آینده روشن امیدوار هستند. آنان می‌دانند که سکوت‌شان به معنای تسلیم و شکست نیست؛ بلکه به معنای صبر و امید و انرژی برای روزهای روشن و آزاد است.

یک روز روشنایی با صدای دختران کابل پر خواهد شد. یک روز آنان با آزادی و شادمانی قدم بر زمین خواهند گذاشت. یک روز رویاهای آنان از غبار ممنوعیت و سکوت بیرون خواهد آمد و به آسمان شهر کابل بال خواهد زد. یک روز آنان در شهر کابل با آواز بلند و با اعتماد به نفس آرزوهای خود را خواهند گفت. یک روز خورشید کابل از میان ابرهای غبارآلود ممنوعیت‌ها و ترس‌ها، با قلب جدید و امیدوار طلوع خواهد کرد؛ طلوعی که با انعکاس در چشم‌های دختران کابل، رویاهای آنان را به واقعیت تبدیل خواهد کرد. آن روز، دختران کابل با آزادی و اعتماد به نفس، در خیابان‌ها قدم خواهند زد. با لبخند و شادمانی به هدف‌های خود فکر خواهند کرد. با صدای بلند و قاطع آرزوهای خود را بیان خواهند کرد. آن روز، قلب کابل با طنین خنده و شادی دخترانش آکنده خواهد شد.

آرزوهای دختران کابل مانند گُلی هستند که در خاک غم و سکوت کاشته شده‌اند. اما این گل‌ها در سکوت نیز رشد می‌کنند و به روشنایی و آزادی امیدوار هستند. آنان در برابر هر قانون و ممنوعیتی که بر سر راه‌شان ایستاده است، با اراده و صلابت مقاومت خواهند کرد. در دل هر دختر کابل، نوری هست که هرگز خاموش نخواهد شد. آن نوری که از عمق وجودشان برمی‌خیزد و به روشنایی آینده‌شان امیدوار است. آنان به این نور ایمان دارند. آنان می‌دانند که سکوت‌شان نیست، بلکه صدای آرام و قوی وجودشان است. رویاهای دختران کابل در سکوت نیز رشد می‌کنند و در انتظار روز طلوع آزادی هستند. آنان با صلابت و مقاومت، در دنیای خود زنده‌گی می‌کنند و به آینده روشن ایمان دارند. آنان می‌دانند که هر گامی که در راه آرزوهای‌شان برمی‌دارند، آنان را به روشنایی و آزادی نزدیک‌تر می‌کند.

یک روز امید و آزادی در هر گوشه و کنار شهر کابل حاکم خواهد بود. یک روز دختران کابل با صدای بلند و با غرور آرزوهای خود را بیان خواهند کرد. یک روز رویاهای آنان به واقعیت تبدیل خواهد شد. یک روز قلب کابل با طنین خنده و شادی دخترانش آکنده خواهد شد.

آخرین دم‌های شب، زمانی است که آسمان تیره خاموشی را ترک می‌کند و نور روز به دنیای زیرین می‌رسد. دختران کابل همچون نور این روزگار جدید، با پیروزی از تاریکی‌های گذشته خود بیرون می‌آیند و باشکوه، رویاهایی که تا کنون در سکوت خود پنهان کرده‌اند را آشکار می‌سازند. این‌جاست که داستان زنده‌گی‌شان تبدیل به یک رمان زیبا و الهام‌بخش می‌شود؛ داستانی که با هر گذراندن صفحاتش، نشان می‌دهد که رویاها از زنده‌گی تسلیم نمی‌شوند، بلکه به‌عنوان موتوری برای تغییر و بهبود، همواره در حال حرکت هستند. دختران کابل با همت و ایمان به رویاهای خود، نقشه‌ای را برای آینده‌ خود می‌کشند؛ نقشه‌ای که پر از امید و روزهای روشن است.